Ana

Yaşam karasaban zamanını temmuz güneşi simiyle babasız bir genç kızın hüzün oyası gibi işleyerek geçmişti üzerinden Görünürdü Anadolu yüzündeki derin kavruk çizgilerinden Söz etmek istemezdi açlıktan yoksulluktan Anımsıyorum bir kez dertlenecek olmuştu: ağlayamamaktan Zor durumlarında eğilecekmiş gibi olurken başı önüne gerginleşir bedeni dikleşirdi göğe değercesine Yumruktu küçücük eli karamsarlığa ve umutsuzluğa elinin tersi... Yıkılmadı ya dünya aslanın dişisidir yavruya bakan ekmeğimi çakallara kaptırmam der "azca ağrı tezce ölüm" muhannete muhtaç olmadan ayaktayken ölmek dilerdi 12 Mayıs Anneler Günü Mehmet Bora getirdi haberini ağzında bir kıvırcık yaprağı ayaktayken ölmüştü Yatıyor şimdi yıllarca teriyle yoğurduğu toprakta