Külüne Düştü Sokak

Didişti ırmakta buzlar, yosunlaştı kan akışı buz kendini eritti, oysa yaktıkça dondu lâv Çoban ateşinde uçkun, kıraçlarda seldi can damlalar boşluk ahı gezgin buluttan Yarışırken sularla, silkelerken o fırtına sokağı acılarımızdı tanrılar... avcılarımızdı Yetmedi yaramıza bulanıktı deltalar denizden bastık tuzu, o tanrılar... yine var Ardımızda beli bükük yanardağın sönüğü külüne düştü zaman, zamana yaşananlar Umut yoksul türküsüdür, dağılır yeryüzüne madem ki tanrılar var, yoksulluk gökten yağar Damlaların vuruşudur, yıkar bendini sokak susuz göllerden taşkın, kıraçlardan sel çıkar