Uzağından Gülümsemek

Nereden tutsam uzağımdın nereden baksam uzağım İçinde olmak isterdim oysa düşlerinin de Tutup öptüm düşlerini bir yıldızın daha çekip gittiği gece Uzağındı öptüğüm yakınların bir kuşun ötüşünü terk ettiği o beyaz kelebeğin üçüncü gününde Bir tül gibiyken gülmelerin uzakların üstünde yakınım olurdu acıların yaşadıklarım olurdu Duyumsuyorum da hani bir çığın kopması gibi sığınmasıydı gülüşün sese girmeseydi sevgiliye gülümsemek gerekir diyen düşüncenin emrine İşte uzağım deseydi atıp örtülerini en uzak acısını öpmeme izin verseydi. Kendi pınarından akardı gülmelerin kendi kaynağından akardı yüzünde perde perde bir emanet durmazdı