Arzuhalciler Gün Doğarken Ürpermektedirler

yeni sözcüklerle geldim, çarparak yepyeni duvarlara.. kendi öykümü yazmak gibi bir avuntuyla yokladım.. araştırdım en katı duvarları.. ne olsa her öykü bir duvarın derinleşen çarpıntısında başlar ve sonlanırdı.. ama yeni sözcükler diyorum.. onlar yok.. onlar yalnızca yeni insanlarla kurgulanıyor.. bir uzam kazanıp sıyrılıyor lugatin müphemliğinden.. yine de ben yeni diyorum.. elbette bir başlangıcı mimliyorum.. sakın ola aldanma! her yenilik savunusu aklın duvarında bir gedik değil de daha çok bir yanılsama.. yalnızca bir bakışın sağaltabileceği ne çok yara.. ne çok ürperti var.. yığılmış kalmış genzimin derininde, nice ihmal edilmiş, elbette kuşkuyla köreltilmiş dürtülerin yumağı dolanmış kıvrımlara.. ah açılsa! seyrelse biraz daha! tebessüm!.. biraz daha! nasılsa doğrular gönlüme ışımadan sabah olmaz.. nasılsa gün dağıtmaz sırlanmış endişeyi.. ne ki bak! duvarda ne bir ışın ne de bir ışıma var.. o halde sürdürmeli! yürütmeli kuşkuyu.. haydi sor! sormadın kuşku niye!.. duvar ne! müphem niye! tarihler silinmiş.. isimler unutulmuş.. öyleyse anlaşılmaz hangi gizli korkunun kalıntısı bu duvar.. nasıl da güçlü.. nasıl canlı..! kavrasam kendimce alışıldık bir dilde, kuşkusuz ağlatırdım taşları patlatarak yepyeni bir hacimle.. ama sır.. ama gizem taşları ürpetiyor! yalnız bu, bilinmezin umulmaz çeperinden ağmakta her sevgili düzleme. 'yitik ayetler' diyor, oradan sözde bir dost, bu gizin anahtarı.. yine de.. bak yine de.. ben kendi sonluluğumla bir yeniden hamle etsem, diyorum, biteviye öteye.. ötedeyse tevatür, bir senden yapılma esrimiş bir oyuncak.. sen makul bir gülümseme.. ve işte öyle bir hendeseyle sokulmazlık etmiyorsun, biliyorum.. biliyorum yerin dar, ufkun kesif.. bilinmez ve utanmaz olmayalım diyorsun.. ah cesaret.. nefes.. soluma.. ve nihayet bir anahtar bir kapı.. ne çok.. ne çok bölenin bölündüğü çapraşık ve ardılsız işlemler var.. bu acı yok sorgunun ne kadar alacağı bir borçla kapattığı anlaşılır olmalı.. ve bizi yalın kılan.. daha çok yalıtılmış her gökten ve uzamdan.. bunca rehnedilmiş hal değilse, nereye konmuş duvar.. bir hali tanımlamak gerektiğinde, uzun bir suskunluk konmalı her cümlenin başına.. bunu çok öncelerden bir aşkın bir duvarla kucaklaştığı yerde içselleştirmiştim.. ama nice bulutlar geçti, gölgeli ve sıkıntılı günler üzerinden.. kimi yağmurla döndü.. kimi öfke ve yıldırımla.. üstümden yolalan talih altımda yer almadı aşılmak arzusuyla.. böylece bulutların nasıl da açıldığı, sırrı dağılan ufkun şefkatle ağardığı.. olmadı. ah olmalı! yetmez ki, diyorlarsa, azmedip yetirmeli.. ne olsa duvardadır bu derdin (her derdin) dermanı da.. çünkü ne başkaca bir ufuk seçilmekte buradan ne başka bir tapınak adanmış umutlara.. o halde tapınmalı inatla.. tapınmalı! ne yazık, aldanmaya.. sana yeni sözcüklerden getirecektim.. bulduğum eski buruk acılardan damıtılmış bu buruk endişeler.. ne çok giz ne çok gizem hafızamdan süzülüp gövdeleşmiş öfkeyle.. sadece bir ürperti olsaydı anlaşılır.. ama bak duvarda sükûnet yok.. binbir naz ve telaş var.. o halde daha! daha! korkarım birden fazla... ey! 2000 dur ve dinlen biraz!