İmlâ

Varlığın elifba'sıyla yazıyorum bunu yokluğun aynasına her bakışım aynasına döküldü tüm dehşetim bir ayraç gibi bölerken yaşantımı her anısı-bu şiddetin (etin) yolla yolculuk arasında bön ve atılmış buluyorum kendimi bir öpüşün bedeli bir nazarın itibarı olaraktan varlığın tekinsiz sahrasına hayretle atıyorum son düğümü ocağa.. - harlanıyor kabus.. bak çözüldü kanatları meleğin merhametle Gidin! dedi sığındığı uykudan heybetle doğrularak Gidin! dedi arafı cezbedip sallayarak. oysa ben gelirken de gitmenin tılsımını taşırdım mahçup olup gülerdim, ağlardım hiddetimden bilerek talihimi bilerek her celseden atılmış her hükümde melain.. anlamazdım tutunup hüznün çağıltısına bir sandal - hayır bir taş parçasıyla savrulurdum gitmenin, dönmemenin okyanusuna. Dönsem kubbeye lütufkar olmayacak öylesi bulunacak orada bir rahle bir tedrisat ile açılacak önümde şiir: bir ünlemden ibaret. kalacak olsa da sonunda bir bana sorgu kesilecekse tüm cezalar bir bir bir payitaht boyunca taşıdığım bu yükle bu yükle yoksullaşmış, bu yükle yorgun bilirim ki bu kadehleri dolduran ölümdür ancak ölüm ki perdahlayandır aşkı aşkıma koşut kılan. ama-yok-sahilin uzantısında asılı bir yüz hüznün ağartısıyla ışıtsa niyetimi ninniler feleğin karasına inatla (na'tla) -anne, anne! şıpırtılarla yürüdüğün o rüyaavlu nerde? sorular sorgular yürürken üzerime birden açıldı sahra, çözüldü imlâ mürekkep dağıldığıyla kaldı ve lekelendiğiyle defter açıldı sayfalar ardınca aşkın usandı kalem ancak bir bulut deryayı kavrayınca saçıldı uçsuz serpintilerle aşk bu yokluk denizine - boğuldu.