Özlem

Uykularımın bölündüğü saatlerde Tek düşündüğüm sendin soluk soluğa... Orman yangını gibi dudakların Kavururdu beni. Ayaz gecelerimin puslu soğuklarında Yeşil gözlerin aydınlatırdı karanlık dünyamı. Kokun sarardı geceleri odamı, Uyuyamazdım,hayalini kurardım sancılar içinde... Yokluğuna ağlardım sonra Gözlerim şişer,için kararırdı. Sen geldiğin zaman Herşey biterdi. Üzüntülerim,ağlayışlarım,seni bekleyişlerim Yalnızlığım biterdi. Saçlarını okşar,gözbebeklerine dalar giderdim. Kokunu derin derin içime çekerdim. Sonra esrar çekmiş gibi olur,başım dönerdi. Uçardım bulutların üstünde. Teninin sıcaklığı ısıtırdı Buz kesmiş bedenimi, Erirdim avuçlarının arasında. Ama sen görmezdin,anlayamazdın belkide... Artık yoksun,herşey bitti,tükendi. Bütün güzellikler,sevinçler,hayaller Seni bekleyişlerim her gece her dakika... Aniden çekip gittin hayatımdan. Sessizce hiç acımadan. Sonra bir haber geldi senden Bitti ilişkimiz ona söyleyin diye Onca seni seviyorumlara rağmen Bitirmişsin... Yıkıldım,kahroldum insanlığımda... Şimdi ne yapıyorsun,ne haldesin? Bilmiyorum. Pişmanmısın,üzgünmüsün yada multumusun? Bilmiyorum. Hastamısın,rahatmısın yada üşüyormusun? Bilmiyorum. Seni hala düşünüyorum herşeye rağmen.. Yağmurları çok severdin. Şimdi o yağmurlarda ıslanıyorum. Seni arıyorum sokak sokak,cadde cadde. O günden bir rüzgar eser Savrulur külleri yanmış gönlümün Sonra dağılıp giderim acılar içinde. Yavaş yavaş,ölüme gidercesine...!