شمارهٔ ۳۱۰

کی توان گفتن که شد ملک شهنشه بی نظام کی توان گفتن که شد دین پیمبر بی قوام کی توان گفتن که شد صدر زمان زیر زمین کی توان گفتن که شد بدر زمین اندر غمام قهر یزدان نرم کرد آن را که بودش دهر نرم چرخ گردان رام کرد آن را که بودش بخت رام عالمی در یک زمان معدوم شد در یک مکان امتی در یک نفس مدروس شد در یک مقام شد شکار عالم آن کاو کرد عالم را شکار شد به کام دشمن آن کاو دید دشمن را به کام در ره بغداد صیاد اجل دامی نهاد بس شگرف و محتشم صیدی درافتادش به دام آن که بودی روزگارش با صیام و با صلوت روزگارش منقطع شد در صلوت و در صیام آن که بودی چون حسام اندر بنان او قلم خون همی گرید قلم در فرقت او چون حسام آن که خصمان در پیام او همی عاجز شدند گشت عاجز چون به جان او ز مرگ آمد پیام ای جهان بی وفا رنج بصر کردی حلال تا فروغ طلعت او بر بصرکردی حرام آن که تیغ عدل کرد اندر نیام دولتش تیغ کین اندر هلاکش برکشیدی از نیام آن که بود اندر وزارت بی ملام و بی ملال در ملال عمر اوگشتی سزاوار ملام در حیاتش جان خاص و عام سخت آسوده بود در وفاتش سخت شوریدست شغل خاص و عام بود حلمش خاک وجودش آب و هست اندر غمش خاک بر فرق کفات و آب در چشم کرام راست پنداری خلایق در منامند از قیاس وین شگفتی ها همی بینند گویی در منام ای وزیر شاه عالم بردی از عالم علم وی قوام دین شدی در پرده تا روز قیام ای به امر و نهی کرده بر سر گیتی فسار کرد عزراییل ناگه بر سر عمرت لگام شد وزارت بر تو گریان بر بساط تعزیت شد کفایت بی تو گریان در لباس احتشام نه ببالد چون تو در باغ ظفر سروی بلند نه بتابد چون تو در چرخ هنر ماهی تمام مرگ تو پرگار شیون گرد ملک اندر کشید هم انام است اندرین پرگار و هم شاه انام آن که پیوسته به مدح تو زبان برداشتی خشک دارد بر مصیبت زآتش هجر تو کام با دریغ و حسرت تو در غریو افتاده اند بی نهایت خلق از فرزند و پیوند و غلام زعفران و نیل سو دستند گویی کز صفت رویشان مر زعفران گون است و لبها نیل فام گر نبود اندازه عمرت مدام اندر جهان شکر آثار تو خواهد بود تا محشر مدام باد شخصت را نثار از حامل عرش مجید باد روحت را سلام از خازن دارالسلام دست حسرت جامه صبر معزی چاک کرد تا جهانی را معزا کرد حی لاینام