غزل شمارهٔ ۱۸۶
ا انوری ابیوردی
0
Altın Yaprak
کس نداند کز غمت چون سوختم
خویشتن در چه بلا اندوختم
دیدنی دیدم از آن رخسار تو
جان بدان یک دیدنت بفروختم
برکشیدم جامه شادی ز تن
وز بلا دلقی کنون نو دوختم
هرچه دانش بود گم کردم همه
در فراقت زرگری آموختم
زر براندودم برین رخسار سیم
آتش اندر کوره دل سوختم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş