غزل شمارهٔ ۱۸۶

بحر می پیچد به موج از اشک غم پرورد ما چرخ می گردد دوتا در فکر بار درد ما گر به میدان ریاضت کهربا دعوی کند کاه گیرد در دهن از شرم رنگ زرد ما دور نبود گر کمان صید دلها زه کند هم ادای ابروی نازی ست بیت فرد ما می دهد بوی گریبان سحر موج نسیم می توان دانست حال دل ز آه سرد ما همچو نی در هر نفس داریم نقد ناله ای ای هوس غافل مباش از گنج بادآورد ما ما سبکر وحان ز قید ششدر تن فارغیم مهره آزاد دل دارد بساط نرد ما گر دهد صدبار گردون خاک عالم را به باد بشکند آشفتگی رنگی به روی گرد ما دوش با تیغ تبسم رفتی از بزم و هنوز شور بیرون می دهد زخم نمک پرورد ما در سواد حیرت از یاد جمالت بیخودیم روز و شب خواب سحر دارد دل شبگرد ما نیست بیدل جز نوای قلقل مینای من هیچ کس در محفل خونین دلان همدرد ما