غزل شمارهٔ ۳۱۹
ا انوری ابیوردی
0
Altın Yaprak
ای روی تو آیت نکویی
حسن تو کمال خوب رویی
راتب شده عالم کهن را
هر دم ز تو فتنه ای به نویی
معروف لبت به تنگ باری
چونان که دلت به تنگ خویی
بردی دل و در کمین جانی
یارب تو از این همه چه جویی
گویی شب وصل با تو گویم
الحق تو کنی خود آن چه گویی
در کوی غمت به جان رسیدم
گفتم تو کجا و در چه کویی
گفتا بدو روزه غیبت آخر
تا چند ز یک سخن که گویی
من هم به جوار زلف آنم
کز عشوه تو در جوال اویی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş