غزل شمارهٔ ۳۱۸

خه مرحبا و اهلا آخر تو خود کجایی احوال ما نپرسی نزدیک ما نیایی ما خود نمی شویمت در روی اگرنه آخر سهلست اینکه گه گه رویی بما نمایی بی خرده راست خواهی گرچه خوشت نیاید بدخوی خوبرویی بیگانه آشنایی گفتم غمت بکشتم گفتا چه زهره دارد غم آن قدر نداند کاخر تو آن مایی الحق جواب شافی اینک چنینت خواهم دادی به یک حدیثم از دست غم رهایی گویی بدان میارم کز بد بتر کنم من من زین سخن نه لنگم تو با که در کجایی نه برگ این ندارم هان خیر می چگویی نی دست آن نداری هین زود می چه پایی گر انوری نباشد کم گیر تیره روزی تو کار خویش می کن ای جان و روشنایی