غزل شمارهٔ ۶۷
ا انوری ابیوردی
0
Altın Yaprak
مرا تا کی فلک رنجور دارد
ز روی دلبرم مهجور دارد
به یک باده که با معشوق خوردم
همه عمرم در آن مخمور دارد
ندانم تا فلک را زین غرض چیست
که بی جرمی مرا رنجور دارد
دو دست خود به خون دل گشادست
مگر بر خون من منشور دارد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş