شمارهٔ ۹۳ - در موعظه و شکایت دهر

با یکی مردک کناس همی گفتم دی تو چه دانی که ز غبن تو دلم چون خسته ست صنعت و حرفت ما هر دو تو می دانی چیست آن چرا تیزرو و این ز چه روی آهسته ست گفت از عیب خود و از هنر ما مشناس اینک ما را ز خیار آتش وزنی جست ست کار فرمای دهد رونق کار من و تو داند آن کس که دمی با من و تو بنشسته ست کار فرمای مرا پایه من معلومست لاجرم جان من از بند تقاضا رسته ست باز چون گاو خراس از تو و از پایه تو کارفرمای ترا دیده چنان بربسته ست که چنان ظن برد او کانچ تو ترتیب کنی کرده دانم و پرداخته و پیوسته ست یا چنان داند کین عمر عزیز علما همچو روز و شب جهال متاع رسته ست او چه داند که در آن شیوه چه خون باید خورد که ترا از سر پندار در آن پی خسته ست انوری هم ز تو بر تست که بر بیخ درخت عقل داند که ستم نز تبرست از دستست غصه خور غصه که خود بر فلک از غصه تو تیر انگشت گزیده ست و قلم بشکسته ست