شمارهٔ ۱۶۱ - سید مجدالدین بوطالب نعمه را گوید

ای زتو بنهاده کلاه منی هر که نیاید کلهش از دو برد نام تو اوراق سعادت نبشت جاه تو الواح نحوست سترد ازخلفات ذات دویم چون برفت نام مبارک پدرت را سپرد جز تو کرا در صف عرض جهان عارض تقدیر جهانی شمرد باد صبای کرمت چون بجست آتش آز بنی آدم بمرد قدر فلک باتو چه گر سخت باخت نرد تقدم نتواتنست برد رو که دراین عهد ز می تلخ تر صاف تویی باقی خم جمله درد در شکم خاک کسی نیست کو پشت زمین چون تو به واجب سپرد بار بزرگیت زمین کی کشد کیک و عماری نه محالیست خرد ای که ز تو آز شود پایمال وی که ز تو حرص برد دستبرد من که ره از حادثه گم کرده ام پی سپری می شوم اکنون چو کرد عزم بر آنست که عهدی رود پای بر آن عهد بخواهم فشرد خرقه بپوشم به همین قافیت قافیت اول یعنی که برد