Gökte İs'ten Eser Kalır Mı Usta

Düş/ünce yolculuğuna çıkarım kendimce Bir füze oldu sigaram Efkârı çıkardım uzaya... Yağmursuz bulutlar oluşturdum Tepemden yükselen dumanla Boş /lukta Ateşler saçıldı al dudaktan etrafa Kül tablasında sona erdi yolculuk Gecenin en geç vaktinde Kül olan ben miydim Yoksa sigara mı Kan/adı her tutuşumda Gazel rengi ellerim Tutamadım Umudu İnce uzun sevgili gibi yükselirken duman Öp şakağımdan Yatıştır ayağa kalkmış damarlarımı Sanki beynim çıkacak gibi Özledim seni Ve Az önce söndürdüğüm sigaramı Bitmesin istiyorum Çıktığım yolculuk Kahretsin kül düştü yine yüreğime Tütün kokan pamuk sarmadı yaralarımı Yine yoksun Olmayacaksın da Avunmalara bıraktım kendimi Boş/lukta ... İzmaritin üstünde yeniden döndüm dünyaya ... Dumandan ev olur mu Köpükten baca Gökte isten eser kalır mı usta Gerçek bir damla gözyaşıdır Yanaklardan süzülen Düşü bitirir orta yerine düşünce... ... şimdi anlıyorum neden sigarayı bırakmamı istediğini kıskandığından değildi dudaklarımı yapayalnız koyacaktın sen beni... Bıktım günlük aşklardan Bundan sonra uç uça ekleyeceğim sigarayı Nikotinli pamuğu emip Kül tablasına döneceğim... Kimse yaklaşmasın yanıma ... İnadına... Leş gibi koksun her yanım.