شمارهٔ ۷

ببند ای دل غافل به خود ره گله را زیان بس است ز مردم ببر معامله را فراخنای جهان بر وجود من تنگ است تو نیز تنگ تر از این مخواه حوصله را دل تو ز آهن و من ره بدان از آن جویم که راه آه نکردست وصل فاصله را شدند ده دله و اجنبی پرست منم که می پرستم ایران پرست یکدله را تو ای دویده به وادی رنج بهر وطن به چشم من بنه آن پای پر ز آبله را به هیچ مملکت و ملک این نبوده و نیست به دست گرگ شبانی رها کند گله را مراست رأی کز این بعد انتخاب کنند وکیل خولی و شمر و سنان و حرمله را اگرچه دختر فکر تو حامله است عارف بگو مترس و ببین مردهای حامله را