شمارهٔ ۳۲ - دل خوار کرد

دل خوار کرد در بر هر خار و خس مرا نگذاردم به حال خود این بوالهوس مرا از بس که غم کشیده مرا سر به زیر پر خوش تر ز عالمی شده کنج قفس مرا پرسد طبیب درد دلم را چه گویمش چون نیست اهل درد همین درد بس مرا با هرکسی ز مهر زدم دم چو خود نبود اهل وفا نگشت یکی دادرس مرا مستم رها کنید بگریم به حال خویش مست آنقدر نیم که بگیرد عسس مرا چون نورسیده ام ز ره ای پیر می فروش از آن شراب کال یکی کام رس مرا چنگی به دل نمی زندم نغمه های عود ای تار و نی شوید دمی هم نفس مرا گفتم که بد معرفی عارف شدی و گفت این نام نیک تا ابدالدهر بس مرا