شمارهٔ ۷۲ - خانه‌به‌دوش

دوش تحت الحنک انداخته زاهد بر دوش همچو افعی زده می پیچم از اندیشه دوش خانه اش کاش عزاخانه شود ز آنکه نهاد پا به هر خانه از آن خانه برآورد خروش آخر از همهمه موعظه واعظ شهر چه بری فایده جز دردسر و زحمت گوش چاره درد چو از گریه شود چشمت کور چون مصیبت زده از هر خوشی ای چشم بپوش زآب بی آبرویی آتش ملیت ما شد چو آتشکده آذر برزین خاموش خواهی ار گریه کنی از سر غیرت بگذر از مداین سوی استخر از آن سو سوی شوش به ز مستی و فراموشی و خاموشی نیست هیچ غفلت مکن ار داری ازین دارو نوش باده پنهان مخور از شیخ میندیش دگر کهنه شد شرخری مردم سالوس فروش گو فرود آی دگر از خر شیطان ای شیخ دور طیاره بهل قاطر بد چشم و چموش بود در سینه نفس تنگ ترم از دل تنگ دوشم این مژده جان بخش چه خوش داد سروش دوره خانه به دوشیت سر آید عارف همچو جان خاک وطن گیردت اندر آغوش