شمارهٔ ۲۹ - لباس مرگ

لباس مرگ بر اندام عالمی زیباست چه شد که کوته و زشت این قبا به قامت ماست بیار باده که تا راه نیستی گیرم من آزموده ام آخر بقای من به فناست گهی ز دیده ساقی خراب گه از می خرابی از پی هم در پی خرابی ماست ز حد گذشت تعدی کسی نمی پرسد حدود خانه بی خانمان ما ز کجاست برای ریختن خون فاسد این خلق خبر دهید که چنگیز پی خجسته کجاست بگو به هییت کابینه سر زلفش که روزگار پریشان ما ز دست شماست چه شد که مجلس شوری نمی کند معلوم که خانه خانه غیر است یا که خانه ماست خراب مملکت از دست دزد خانگی است ز دست غیر چه نالیم هر چه هست از ماست اگر به حالت عدلیه پی برد شیطان کند مدلل تقصیر ز آدم و حواست ببین بنای محبت چه محکم است شکست به طاق کسری خورده است و بیستون برجاست اگر که پرده بیفتد ز کار می بینی به چشم عارف و عامی در این میان رسواست