Bu Yerler Gönlüme Dar Geldi

Gözlerimin uyku perdesini açtırdı tren düdüğü Pencereden birkaç ev ve raylar gözlerimin gördüğü Bulunduğum kompartımanda herkes uyuyor Onlara veda etmek mümkün olmuyor İstasyonda inecekleri indirip gitti tren Bu yolculardan biriydi Arif Eren Gündüzün kınından çıkmasını beklerken memurun odasında Bir bereket vardı sohbet sofrasında Nüktedan bir insan hareket memuru Ağzında mayalanmış söz hamuru Yalnızlık özletmiş ona gülmeyi Şöyle nükteli bir sohbet etmeyi Otel odasına yerleşince açtım pencereyi Gözlerimle gezip durdum ilçeyi Bahçeli evlerin en görkemlisi iki katlı Baktım beton binalardan daha saltanatlı Saysan beşi geçmez apartman sayısı Daha bozulmamış ilçenin doğa yazgısı Vefasız gözler gibiyken ilkyaz Sevgisiz bir yürek burukluğunda geldi yaz Can sıkıntısı denen o cendere Nefes aldırmaz oldu hayâllere İnsan, yalnızlık girdabına bir düşünce İnce duyarlığını yitiriyor düşünce Yüreğimi bir bıçak gibi kanattı güz ayları Kader dostlarım oldu tren rayları Yürürsem yürürler, durursam dururlar Susarsam ağızlarına kilit vururlar Yalnızlığın saltanat sürdüğü bu yerde Raylarla dost olmak varmış kaderde