Uyuma Anne

Gittin ya Ardın sıra baktım Ağır ağır ilerlerken sen Ağır ağır başladı yaşlarım Her gidişinde daha yorgun.../duk Dönmeyeceğini düşündükçe Sıkışırdı göğsüme ölüm Her el sallayışında biraz daha Soluklarım kesik Bakışlarım donuk Asardım sevinçlerimi İlk bahar sanırdım Yanağımda öpüşünü Kirpiklerimdeki damlayı İlk çiy sanırdın / çiçeğindim ya hani Baharı toplayıp gittin Dört duvarı pembe odanda Solmuş resimlerinde Sakladığın hazanı buldum bu sabah -hayatı ne kadar severdin Bir tutam saç daha vardı yastığında Kokladım, Yağmur kokusunu severdin Bir avuç saçını ıslattım Bakışlarımı kuruturcasına. Her gün daha zoruma gidiyor Kaybettiğin gülüşün. Acılarını bölüştüğün Deliş deşik uykuların ertesinde Birikmiş isyanlarına yüz sürdüğün beyazlar - beyazlar ki ıslak ve kırışmış Zor geliyor sana Yaşamdan uzaklaşmak Bana koyuyor Elim kolum bağlı Günden güne küçüldüğüne bakmak. Çaresizim... O sabah, O sabah omuzlarına çöktü Bir adım atmanın zorluğu -Gördüm Elimi uzattım yürümen için -Gözlerinde kırıldı güneş Gölgesine bir baston dayadım Tut anne. Üzülmeden tut. Sen yürüdükçe dönecek dünyam Nefesinde soluklanacak hayat ve sen güldükçe Şafak çekilecek gözlerinde Sabahlar sende anne... Uyuma!