Gün Gelir

Gerçek yüzlerini pul pul döken eski binalar Dost dediklerimizin maskesini hatırlattı… mavi boyalı Beş kapılı kıyıda çıkmazdaydı aşk Deniz canını acıtmak istercesine toplamış göğsüne sivri çakıl taşlarını Beyaz yelkenler geçerken sıcak ufuklarda Soğuk sulara düşüyordu kavrulmuş iki bedende… tek yürek Şehir çok uzaktaydı ama her rüzgarda bir şeyler geldi Her kuş kanadının gölgesinde ardımız sıra söylenenler… adını anmadıklarımızdan Gülüşümüze ortak bir martının çığlığında bıraktığı pislik Havuza düşen yavru kedinin tüylerinde arındı… su bulanırken İncir ağaçlarını ne zaman görsem dolaştığımız sokaklarda Çocukluğum geldi aklıma ve her defasında elini çekiştirdim büyümekten korkarcasına Sesimi uçurdum tepelerde yıkılmış yel değirmenlerine Küçük bir kelebek taşıdı kördüğüm balık ağlarının üzerine… Bıraktı usulca Büyüdükçe çocuklaşan yaşlı teyzelerin gülüşüne katıldık Yudumlarken çayını sigaranın dumanında buruk sevinçle her güzelliğin sonu vardı Şimdi ardımızda coşkumuzu saklıyor Ege'nin dalgaları Şarkımızla uyanan güneş sıcağını gözlerinden alırdı ya üşüyormuş oralarda Bu kent ne kadar da yabancı döndükten sonra Sevemedim sensiz uykulardan yalnız uyanışları uzak kaldığın rüyaları Yasemin çiçeklerini bıraktığım zeytin dalları savruldukça Küçük dostumuzun yanaklarındaki kırmızı düşüyor dudağıma ve sen tadında utangaçlığım Avucuma sakladığım bir avuç mavilikteki küçük balıkları Bastırıyorum göğsüme içimdeki kıpırtılar bu yüzden ve çırpınışları…çırpınışlarım Özledim be teninde denizi tattığım Omuzuma bıraktığın küçük busendeki 'günaydınları' Sezen der ya hani…Aklım Ege'de kaldı aman aman! ! ! İstanbul da anlar belki gün gelir aşkımızı...