آشفتهٔ شیرازی

ای تو ز آغاز و انتها همه دانا قدرت تو کرده خاک مرده توانا بال فرو ریخت مرغ وهم ز اوجت لال به وصفت زبان فکرت دانا…

گفتمش وقت تو کردیم دل ویران را گفت کس جای به ویرانه دهد سلطان را ناوکش خواستم از سینه کشم کز سر عجز دل گرفتش بدو دستی که مکش پیکان را…

هر جای که بدخاک بسربیختم امشب تا طرح سر کوی تو را ریختم امشب چون حلقه کعبه که درآویخت بخانه خود را بدر قصر تو آویختم امشب…

ای زلف پرشکن تو سراپا شکسته ای گویا ز بار خاطر عشاق خسته ای عاشق نه ای چیست سرافکنده ای به پیش دیوانه نیستی و سلاسل گسسته ای…

عید است و ساقی با قدح سرمست و خمار آمده می خورده و سرخوش شده در شهر و بازار آمده زاهد بیاور سبحه را زنار بستان در عوض کان مغبچه در بتکده با زلف و زنار آمده…

مطرب مجلس کجاست چنگ و چغانه راست کن از پرده حجاز ترانه زلف بتان را زشانه تربیتی هست چشم زند از مژه بزلف تو شانه…

شب گذشته چو مه زد علم بر این خرگاه درآمد از درم آن ماه خرگهی ناگاه یکی به برگ سمن بسته سمبل بویا یکی به مشک ختن بر نهفته پیکر ماه…

شبها که شمع من تویی هم خود شبان داج به گر ترک یغمایی تویی سرمایه بر تاراج به خوشتر شکنج دام تو از گشت باغ و بوستان با شاهی کون و مکان در کوی تو محتاج به…

بمسجد رخنه ای بگشای ای زاهد زمیخانه که از نورش کنی چون طور روشن صحن کاشانه در آن موقف که ساقی ساغر توحید میبخشد توهم جامی بزن کز خویش خواهی گشت بیگانه…

ارغوان است که با غالیه آمیخته ای یا که بر برگ سمن سنبل تر ریخته ای شهر بر هم زده آشوب دو چشم سیهت این چه فتنه است ندانم که برانگیخته ای…

با سپاه مژه از قتل که باز آمده ای که به خون غرقه تو چون چنگل باز آمده ای عاشقان تو چو پیرامن تو شعله شمع محفل افروز ولی دوست گداز آمده ای…

ای هجر تو چو کوه و دل مستمند کاه این کوه را ز کاه بگردان به یک نگاه با غیر مهربانی و با دوست سرگران نامهربان بتا ز دل سنگ آه آه…

خصم با انبوه لشکر آمد و خیل سپاه الغیاث ای دیده و دل الغیاث ای اشک و آه آه من بگذر زماه و اشک من ماهی بگیر گر گرفته لشکر اعدا زماهی تا بماه…

ای فتنه چشم سیهت راهزن خواب وی روی تو گلزار جهان را گل شاداب من شب همه شب از غم دیدار تو بیدار چشمان تو سرمست و تو دایم به شکر خواب…

آید از عشق کار شایسته من و آن کار بار شایسته روزگاری بعشق کردم سر یاد از آن روزگار شایسته…