شمارهٔ ۱۰۰۸

ای هجر تو چو کوه و دل مستمند کاه این کوه را ز کاه بگردان به یک نگاه با غیر مهربانی و با دوست سرگران نامهربان بتا ز دل سنگ آه آه با روز و هجر و شام فراقم به سوز و ساز مهر است شمع روشن و ماهم بود گواه ما و رقیب را بود این فرق در جهان کاو با تو روبرو بود و چشم ما به راه بی مهر ماه من به رقیب است مهربان این مهر و کین که دیده بدو ران ز مهر و ماه برکش خدای را ز میان تیغ امتحان تا رفع گرددت ز من و غیر اشتباه در کوی می فروش نباشد نعال و صدر یکسان بود به محفل مستان گدا و شاه از بس که داد زلف رسن بازو ریسمان یوسف صفت فکنده دل عاشقان به چاه دستت بشو ز خون که نباشد گواه حشر بنمای رخ که داد بگیری ز دادخواه در راه عشق دین و دل و جان سپرده ای در این سرا کسی نرسیده به مال و جاه لیلی بگو که بارش گیرد زاشتران کامشب گرفته راه تو مجنون ز اشک و آه آشفته دل به رشته مهر علی ببند تا بگسلد علاقه جانت ز ماسواه شاهنشه ولایت معنی ولی حق آیینه دار سر ازل مظهر الله