شمارهٔ ۱۰۲۱

ما نداریم نظر بر می و بر میخانه کز لب و چشم تو می میکشم و پیمانه نظره ساقی مستان پی مستی کافیست مست این نشیه گریزد زمی و میخانه طاق ابروی تو را تا که مهندس بوده کش بود کعبه باطراف و میان بتخانه چکند آدم بیچاره که از ره ببرد اهرمن زلف و بهشتت رخ خالت دانه لب نوشین تو شکر به نمکدان دارد درد ودرمان تو غیر تو کجا همخانه همه مستغرق وصل تو و نالان از هجر آشنایی بجهان وز همه کس بیگانه هم جنون خیزد از آن زلف دو تا هم زنجیر زآن گرفتار تو شد عاقل و هم دیوانه شمع و گل راست اگر بلبل و پروانه ندیم خود تو هم شمعی و گل بلبل و هم پروانه گفت آشفته که جان تحفه بجانانه ببر چون نکو دید تو هم جانی و هم جانانه من بیکتاییت ای دست خدا بستایم گرچه جز ذات خداوند کسی یکتانه چند زین زن صفتان منت بیهوده بریم دست من گیر تو ای دست خدا مردانه