شمارهٔ ۱۰۳۵

دوش بی ما صنما ساغر صهبا زده ای نوش بادت می دوشینه که بی ما زده ای می گلرنگ پسندیده بود خاصه بهار سخن اینجاست که اینجا نه دگر جا زده ای بی تو ما جرعه ننوشیم تو خمخانه زنی سخت بی مهری بدعهدی تنها زده ای من و مخموری و دردسر شب تا دم صبح عیش تو خوش که سبو از بت مینا زده ای تلخ کامی مرا یاد کن و بوسه بیار زآن دهانی که می و نقل مهنا زده ای من و آن شعله که از طور دلم جست کلیم ارنی گوی تو بر سینه سینا زده ای پر ز لیلی است همه برزن و کوی ای مجنون به عبث بیهده تو خیمه به صحرا زده ای چون نصیب تو نشد آب خضر اسکندر تیغ از خشم چه بر پهلوی دارا زده ای از من خسته سلامی برسان باد صبا چون تو خود را به سراپرده سلما زده ای سر موهوم لبت بود معمای حکیم بیش حرفی ز پی حل معما زده ای گاه از زلف کشی اژدر موسی در دم گه ز لب طعنه بر اعجاز مسیحا زده ای دست از دامن امکان نگسل آشفته تا به دامان علی دست تولا زده ای تا به میخانه رحمت شده ای محرم راز پشت پا بر حرم و دیر و کلیسا زده ای