شمارهٔ ۱۲۴۹

پرده ز رخ کشیدند گل های نوبهاری بیجا چرا عنادل دارند بیقراری معشوق چون درآید جلوه کنان به بازار عاشق چرا بنالد از درد سوگواری چون باد صبحدم را باشد ز تو پیامی شمع سحر نماید در پاش جانسپاری لیلای لاله در دشت زد خیمه از سر ناز مجنون ابر کرده آغاز اشکباری طاووس وش چو روزی اندر خرام آیی بر خویشتن بخندند کبکان کوهساری مسکین تو ست نرگس ز آن تاج دارد از زر در عشق تو کند فخر لاله ز داغداری ای لعبت بهشتی در جنت ار خرامی غلمان غلامت آید وز حوریان حواری از زلف او حدیثی آشفته در قلم آر کاز رشک خون کنی باز تو نافه تتاری بهبود کی پذیرد ناسور دل خدا را زلفت به مشکبیزی نافت به مشکباری در بحر طبع الفت غوصی کن از سر شوق در مدح شاهت ار هست میل گهر نثاری حیدر شفیع محشر آیینه دار حیدر کو را نگفته مدحت غیر از جناب باری