شمارهٔ ۱۵

چشم تو بربست از فسون بر خلق راه خواب را زلفت پریشان می کند جمعیت احباب را گفتم دل سوداییم دارد دوا بگشود لب گفتا نبینی در شکر پرورده ام عناب را می نغنود شب تا سحر چشمم ز هجرت ای پسر کی خواب آید در نظر افتاده در غرقاب را زلفت به هر جا می کشد دل در هوایش می رود ناچار ماهی می رود تا می کشد قلاب را آبی که اسکندر نخورد چندان کش از پی دست برد من جسته ام در آن دهان آن گوهر نایاب را شب بر سر کوی تو من گویم ز هر بابی سخن شاید که با صد مکر و فن خواب آورم بواب را در حقه نافش اگر گم شد دلم عیبم مکن هم نوح کشتی بشکند بیند گر این گرداب را من اندر آن چاه ذقن افتاده ام ای سیم تن کز دام تو نبود گریز ای شوخ شیخ و شاب را آشفته از آن تار مو در بزم تا کی گفتگو آخر پریشان می کنی جمعیت اصحاب را