شمارهٔ ۱۷۲

گر جهانم یار باشد کیست باری چون تو دوست ور دو عالم دوست گیرم در نیابم چون تو دوست پیش آه آتشینم هفت دوزخ شعله ای ست دجله و سیحون و جیحون پیش چشمم آب جوست جان بود چون کاه مهر روی جانان کهرباست دل همان طفلی که با عشق تو او را طبع و خوست دیگری باید که گوید وصف چوگان تو را از دل عاشق چه می پرسی که سرگردان چو گوست تا که پا تا سر شوم جانان ز جان کردم وداع تا سراسر لب شوم از تن برون کردیم پوست خطه چین است روی تو مگر کز چشم و زلف توده اش عنبرفشان و آهوانش مشک بوست لاف از بالا و رخسار تو زد کاینک به باغ گل به خاری مبتلا و سرو پا در گل فروست عشق چون ورزیدی آشفته نمانی پارسا زاهدی و عاشقی چون صحبت سنگ و سبوست بر در میخانه توحید گشتم جبهه سا زانکه می عشق و علی مرتضی ساقی اوست خاک هر کویی همی بیزم که دل گم کرده ام هرکه او گم کرده ای دارد یقین در جستجوست