شمارهٔ ۲۰

دهد به باغ اگر جلوه قد دلجو را کناره جوی شود سرو بن لب جو را به غیر هندوی خال تو ای بهشتی روی نداده جای کسی در بهشت هندو را کنند عید خلایق اگر به ماه صیام ز طرف بام نمایی هلال ابرو را کمند رستمت ار باید و چه بیژن ببین به طرف زنخدان درست گیسو را تو را رسد که به رویین تنی زنی نوبت زره کنی چو به تن حلقه حلقه مو را روم به صیدگه آهوان که در نخجیر مگر خورم به غلط تیر غمزه او را چه جادویی ست خدا را که چشم فتانت بر آفتاب کشیده ست تیغ ابرو را فتد به طره شیرین هر آنکه چون خسرو به مشک چین ندهد خاک کوی مشکو را ز چهره پرده فروهل گره به زلف مزن که برگ گل بنهد رنگ و غالیه بو را کنی خیال شبیخون اگر به ترک نگاه به غمزه در شکنی اردوی هلاکو را ز دست برد دل آشفته را خم زلفت بدان طریق که چوگان پادشه گو را خدیو ایران کز بیم او به هامون شیر ز مهر پرورد اندر کنار آهو را