شمارهٔ ۲۱۰

فکرم دقیق گشت بسی در میان دوست نه زان میان خبر شد و نه از دهان دوست رحمی خدای را به من ای باغبان یار خاشاک چون برون بری از بوستان دوست حاشا که گنجد آن به قلم یا که بر زبان سری که در میان من است و میان دوست گفتی که چیست آن مژه بر دست ترک چشم تیری ز غمزه می نهد اندر کمان دوست خضری اگر حیات ابد خواست از خدا خواهد برای آنکه شود جان فشان دوست روزی اگر سواره به خاکم گذر کنی خیزم چو گرد و باز بگیرم عنان دوست گویی که شکر است برآمیخته به زهر از بس که نام غیر رود بر زبان دوست چون خاک می شوم بهل اینجا روم به خاک ای پاسبان مران تو مرا زآشیان دوست هندو در آفتاب نشان تو جسته است هر ذره ای که هست در او چون نشان دوست ترسم که مهربان به رقیبان شود دلش نامهربان کنیم دل مهربان دوست آشفته در طلب پی آن زلف خم به خم سر می دود چو گوی پی صولجان دوست حب علی به عشق نکویان مرا فکند دشمن پرست گشته دل اندر گمان دوست