شمارهٔ ۲۷۸

بلای جان من خسته سرو بالاییست زخوان عشق مرا نعمتی والاییست مراد دل طلبیدن زدوست خودکامیست نه عاشقست که جز دوستش تمناییست مرو تو از پی دل گرچه طالب وصلست که رفتن از پی دل منتهای خود راییست چو شمع انجمن افروز خاص و عام مباش که قدر خود شکند شاهدی که هر جاییست مرا زصحبت تنها چو جان و تن فرسود کنون بگوشه عزلت هوای تنهاییست بگوش تو نرسید ار فغان من شب هجر زضعف بود مپندار کز شکیباییست چو دید دیده زلف و رخت بدل میگفت محیط مرکز خورشید شام یلداییست ببخش بار خدایا بجرم آشفته که گرچه زشت ولی مدح خوان زیباییست زشور عشق علی شهره ام بشیدایی چو عندلیب که مشهور گل بشیداییست بر آستان تو با سر مگر طواف کنم چرا که وادی ایمن نه جای هر پاییست