شمارهٔ ۲۸۶

تا سوز دل از آن لب لعل نمکین است زخمی که نمک سوده بر او حالتش اینست زخم از مژه دارد دل و دار و زلب لعل وز نافه مو بستر و بالین که چنین است یک چین بجهانست و در او نافه آهو گر نیست خطا هر خمی از زلف تو چین است ماهی و سخن گویی و سروی و روانی گویید که این معجز یا سحر مبین است گر چشمه کوثر به بهشتست عجب نیست او را بنمک زار عجب ماء معین است غلمان بغلامی درت میکند اقرار حورت پی خدمت چو یکی بنده کمین است من خود نه بر آنم که تویی کعبه مقصود هر کس که بود عاشق روی تو بر اینست خانه است اگر کعبه تو خود خانه خدایی جبریل زتو گفته اگر روح الامین است آشفته برد سجده بجز کوی تو حاشا تا داغ غلامی تواش زیب جبین است