شمارهٔ ۲۹۴

زآن ملک حذر کن که در او پادشهی نیست آن شه نکند زیست که او را سپهی نیست جز از دهن تنگ تو دل ها نگشاید جز از خم زلف تو به خاطر گرهی نیست بی حد دلم از خانقه ای شیخ به تنگ است زین خانه به میخانه همانا که رهی نیست آن گلبن عشق است که پیوسته به بار است گل بر سر شاخ ارچه گهی هست گهی نیست از حشمت موران ره عشق چه گویم بی شبهه سلیمان به چنین دستگهی نیست گر کشته ات آید پی دعوی به قیامت جز ناخن مخضوب تو او را گوهی نیست ای اطلس زرتار غم عشق چه جنسی کاین دیبه بی رنگ به هر کارگهی نیست در مسلک عشاقش جز میته نخوانند آن مرغ که او بسمل تیر نگهی نیست هر کس به پریشانی آشفته زند طعن او را خبر از حلقه زلف سیهی نیست عشق است علی مظهر حق نور ولایت جز در دل ویرانه اش آرامگهی نیست