شمارهٔ ۳۲۳

اگر چو شمع ز تو آتشم به سینه نبود ز چیست هر شبم از دل به سر برآید دود کسی که شوق طواف حرم به سر دارد عجب مدار به سر گر که بادیه پیمود ز عشق منت بی حد بود به گردن من که کرد بندم و از بند عالمم بربود مرا از آن چه که اندام تست نقره خام درون سینه دلت آهنی است سیم اندود مکن ملامت پرده دری زلیخا را به مصر حسن چو یوسف ز پرده روی نمود هزار جان بخرم پیش تیغت اندازم به قتل همچو منی گر تو می شوی خوشنود به شام هجر تو دل مرده است آشفته چسان بگو تن بی روح زنده خواهد بود شهید عشق شوم زآنکه عشق دست خداست که هست شاهد غیبش در آینه مشهود علی ولی خدا مظهر جلال و جمال که هفت قلعه خیبر ز ناخنی بگشود