شمارهٔ ۳۶۷

هر کرا عشق نهانی به زبان می آید شمع سان آتش پیدایش به جان می آید باغبان را خبری می دهد و گلچین را عندلیبی به گلی گر به فغان می آید هرکه او حالت طوفانی عشق تو بدید حاش لله که ز دریا به کران می آید هرکه در دوست شود فانی و هستی بنهد نه از او نام بیابی نه نشان می آید تا که در قصد که و خون که خواهد خوردن ترک چشم تو که با تیر و سنان می آید لذتی دیده از آن ابرو و مژگان که دلم پیش آن تیر و کمان رقص کنان می آید صیدی ار چاشنی از تیر و کمان تو برد جان به کف از پی آن تیر و کمان می آید همه دانند که من کشته چشمان توام ناوک تیر نظر گرچه نهان می آید به یکی حمله به هم بشکنم از صولت عشق گر بر زمم سپه هردو جهان می آید من که باشم که ز ذات تو بگویم سخنی وصف رویت به حکایت به زبان می آید آتشی داشت حدیثی که به دفتر بنوشت کلک آشفته که دود از سر آن می آید هر کرا بنده بخوانی تو که دست ازلی عارش از خواجگی کون و مکان می آید چه شود گر سگ خویشش شمری ای مولا زآنکه بر درگه تو روز و شبان می آید