شمارهٔ ۴۰۵

روزگاری ست که افلاک به کین می گذرد کار عشاق به دور تو چنین می گذرد چند گویی که مه از بام فلک می تابد بنگر آن ماه که بر سطح زمین می گذرد خویش را مشتری از بام سپهر اندازد با چنین جلوه گر آن زهره جبین می گذرد آهوی چشم تو چون دید به چین خم زلف از سر نافه مشک آهوی چین می گذرد کیست آن شعله جواله که بر برق نشست که تف شعله اش از خانه زین می گذرد خط به گرد لب تو فتوی خونم بنوشت کار شاهان همه از خط و نگین می گذرد مه و خورشید کشیده به دم از اژدر زلف معجزه می کند و سحر مبین می گذرد هرکه بر کفر سر زلف تو ایمان آورد آری آشفته صفت از دل و دین می گذرد هرکه دادند رهش بر در میخانه عشق همچو آدم ز سر خلد برین می گذرد جا بکریاس نجف گر بدهندش ز شرف از سر رتبه خود روح امین می گذرد پیر کنعان من و تو هر دو پسر گم کردیم به تو یارب چه گذشته به من این می گذرد