شمارهٔ ۴۱۹

ز نمک ندیده بودم که کسی شکر بریزد نه رطب ز سرو هرگز چو لب تو تر بریزد خط سبز بی سبب نیست که بر لبت نشسته به شکر لب تو طوطی چو رسید پر بریزد نکنی ملامت دل که سرشک اوست غماز که چو شمع سوخت اشکی نتواند ار بریزد تو بگوی فحش از آب لب که کسم دعا نگوید تو بریز خون عاشق که کس دگر بریزد همه طرح خوب ریزد به صحیفه مانی صنع به خدا ز خامه طرحی ز تو خوب تر بریزد تو چه چشمه حیاتی که ز شوق تو نشاید که ز چشم آب حیوان به رهت خضر بریزد چو حدیث اشتیاقت به صحیفه می نویسم نشود شبی که کلکم به جهان شرر بریزد تو چه گوهری همانا که ز بحر کبریایی به صدف چو گوهر تو به جهان بشر بریزد منم آن نهال آشفته که میوه ام بود عشق به جز از ولای حیدر ز برم ثمر نریزد