شمارهٔ ۴۸۷

روزگاری ست که ارباب ریا معتبرند اهل تزویر بر اصحاب صفا مفتخرند بی بصر بوالهوسان بس که شده محرم راز همه در سرزنش و شنعت اهل نظرند موی سان عاشق صادق پی دلجویی دوست کام جویان ز میان دست هوس در کمرند خفتگان را زده سر کوکب طالب ز افق شب نشینان هواخواه ستاره شمرند نوبت بال فشانی همه با مرغ شب است آه از این قوم در این دور که صاحب نظرند جام اغیار لبالب ز می وصل نگار خیل عشاق همه خسته و خونین جگرند بس که بیگانه فراوان شده در کشور عشق آشنایان وفاپیشه به فکر سفرند هرکجا سر بنهی پای نهندت بر سر گویی این طایفه مردن نه ز جنس بشرند هرکجا مال کنی بذل پی جان تواند تو به آنان که دهی نفع تو را بر ضررند یک جهان خیل منافق شده در شهری جمع اولیای تو همانا که به ملک دگرند دست آشفته بگیر ای که تویی دست خدا کاین حریفان دغل جمله مطیع عمرند