شمارهٔ ۵۲۷

عاقل مدار کار به تدبیر می نهد عارف زمام امر به تقدیر می نهد هرجا که از کمان قضا می جهد خدنگ عاشق دو دیده را به دم تیر می نهد اهل نظر به کعبه معنی برد نماز صورت پرست روی به تصویر می نهد هر دل که شد خراب در او جای دلبر است ویرانه رو به حلیه تعمیر می نهد دانی که چیست تکیه چشمت بر ابروان مستست و سر به قبضه شمشیر می نهد رند خراب بر در میخانه در سماع زاهد ز سبحه دام به تزویر می نهد از آن بی اثر دو جهان تیره شد به چشم در آه و ناله کیست که تأثیر می نهد باشد مؤثری که تغیرپذیر نیست هردم قرار کار به بتغییر می نهد زافتاده کمند محبت مکن سؤال چونست آن که پا به دم شیر می نهد آشفته گفتمت که به زلفش مپیچ گفت دیوانه پا به حلقه زنجیر می نهد در این میانه کیست که محکوم او قضاست حیدر که پشت پای به تقدیر می نهد ما می رویم در پی خمار در کنشت آری مرید رو به در پیر می نهد