شمارهٔ ۶۰۷

تا که در میخانه وحدت علی شد میفروش با بقای میفروش این خم نمی افتد زجوش زاهد آن لحظه شود صوفی که گردد خرقه پوش صوفی آنساعت شود صافی که گردد درد نوش خانه کی سارند اندر راه سیل اصحاب عقل جای اندر بزم مستان کی کند ارباب هوش دوش بر دوشند خیل عقل و دینش از قفا تا که آنمه زلف مشکین را در افکنده بدوش مطربی دارد نهان در پرده ضرب و اصول گر دهل غوغا کند یا چنگ و نی دارد خروش عاشق میخواره را از گفته واعظ چه غم پند عامی را نخواهد داد عارف جابگوش کی کند آشفته ترک میپرستی در جهان تا که در میخانه وحدت علی شد میفروش