شمارهٔ ۷۸۱

آن لب شیرین چو جام بوسیدم و باز آمدم تنگ شکر بسته و از هند و اهواز آمدم بی حضور دوست عاشق چون زید در بوستان در بهشتم خواند زاهد رفتم و باز آمدم بال و پر بشکسته بودم لیکن از رخنه قفس گلستانی دیدم و لابد به پرواز آمدم تاختی زد از مژه بر پرده دل شاهدی لاجرم چون چنگ در مجلس به آواز آمدم بی سماع چنگ و باده مست و می رقصم ز وجد بی تو ای مطرب به ساز و نی نوا ساز آمدم نام تو بردم به محفل سوختم خود را چو شمع تا چرا در راز عشق دوست غماز آمدم تار گیسو و بناگوش تو دارم زیبدم گویم ار موسی صفت از بهر اعجاز آمدم همچو منصورم بدار امتحان کردی و من در میان کشتگان تو سرافراز آمدم با سر زلفت چو بد آشفته همزاد از ازل با پریشانی از آن همدوش از آغاز آمدم ای امام هشتمین نشناخته پا را ز سر تا ببوسم درگهت از ملک شیراز آمدم