شمارهٔ ۸۴۲

عشق چوپان بود و ما همه عالم گله ایم حسن قصاب و به کشتن همگی یکدله ایم وسعت حوصله کون و مکان یک نفس است تا نگویند به ما خلق که بی حوصله ایم زلف تو سبحه مسلم شد و زنار مغان چون نکو می نگرم جمله ز یک سلسله ایم اندر این خانه به جز پرتو شمعی نبود ما همه پنجره سان روشن از آن مشعله ایم همه مجنون و یکی محمل لیلی نشناخت چون جرس بیهده شورافکن این قافله ایم رحمی ای خضر که شب آمد و دزدان از بر همرهان رفته و ما مانده در این مرحله ایم قاسم جنت و دوزخ چو تویی غم نبود همچو آشفته گر آویخته در سلسله ایم عملی نیست به جز نامه سیاهی یارب چون مدیح علی آورده به یاد صله ایم مرتع ماست محبت علیش مهر و گیاست گر جز این خواب و خوری هست برون زین گله ایم