شمارهٔ ۸۴۵

ما گدایان در میخانه ایم در گدایی شهره و افسانه ایم هرکجا سر زد گلی ما بلبلیم هرکجا شمعی بود پروانه ایم کعبه و دیر دیگر را طایفیم نه مقیم کعبه نه بتخانه ایم سبحه و زنار را بگسسته ایم ما حریف ساغر و پیمانه ایم یار را عمری ست جویاییم لیک چون نکو دیدیم در یک خانه ایم نرگس جادووشان را سرمه ایم گیسوی مه پارگان را شانه ایم گوهر اسرار حق را مخزنیم گنج عشق دوست را ویرانه ایم ما غریبان دیار راحتیم زآشنایان وطن بیگانه ایم صوفیان از ساز مطرب در سماع ما به رقص از نعره مستانه ایم هرکه مجنون شد ز سودایی دلا ما ز سودای علی دیوانه ایم همچو آشفته به دریای وجود طالب آن گوهر یکدانه ایم