شمارهٔ ۹

در آن سرا که برانند پادشایی را کجا مجال بود ره نشین گدایی را ز خاک میکده جو سر جم که می بینم به پای هر خم جام جهان نمایی را خلاف رسم از آن چشم فتنه خیز فلک ‏ بر آسمان ز زمین می برد بلایی را صفای صفه دیر مغان ندیده مگر که شیخ طوف کند مرده صفایی را علاج هجر کند وصل یار ورنه طلب کجا علاج کند درد بی دوایی را ز اشتیاق نیستان بنالد اندر بزم زنی اگر شنوی آتشین نوایی را قبای غنچه دریدی و جامه گل را به سرو ناز چو پیراستی قبایی را کشی ز سلسله زهد پارسایی دست اگر به دست کشی طره رسایی را غبار من نرود از سرای تو بیرون به سر اگر نهیم سنگ آسیایی را شکنج زلف تو آشفته آن زمان گیرد که پشه صید کند در هوا همایی را مقیم میکده شد آدم و بهشت بهشت مگر ز کوی مغان به ندیده جایی را پناه برد به خاک نجف ز روی شعف کند به چشم مگر سرمه خاکپایی را