شمارهٔ ۹۰۸

دلا مسافرت از این دیار ویران کن به کوی دوست چو مجنون سری به سامان کن ز انس آدمیانت به غیر وحشت نیست چو وحشیان تو قراری ز نوع انسان کن طبیب نیست درین شهر بند و تو رنجور پی علاج خود ای دل تو فکر درمان کن تو راز کسوت صحبت به جز ملال نخواست بیا و خویشتن از این لباس عریان کن قناعتی کن و رو کنج عزلتی بگزین ز کنج فقر تفاخر به پادشاهان کن برای آنکه بخندی چو غنچه وقت سحر به نیم شب مژه چون ابر خیز و گریان کن نگین خاتم جم در نجف به دست علی ست وداع اهرمن کشور سلیمان کن بجوی بر در کریاس مرتضی راهی ز افتخار و شرف جا به فرق کیوان کن تو را در آتش نمرود شهوت است و مقام به ترک نفس تو آذر به خود گلستان کن به حرص و شهوت و آزی اسیر در شیراز ببر تو بیخ هوس را و ترک شیطان کن به جوز زلف نکویان کناری آشفته تو را که گفت که خود را چنین پریشان کن بنه مرکب تازی تو زین و رخت ببند به جان عزیمت خاک شه خراسان کن