شمارهٔ ۹۶۴

با مه و آفتاب شد طلعت تو چو روبه رو عیب عیان چو آینه گفت ز هردو مو به مو از همه سوی می وزد نفخه چین گیسویت سوی ختا و چین روم من به هواش سو به سو نیست به فر قامتت نیست چو آب دیده ام خیز و بجوی در چمن سرو به سرو جو به جو مرغ پرنده است دل طفلم و صعوه کرده گم از پی دل که می دوم خانه به خانه کو به کو دست به دست می رود تا گل من در انجمن خون دلم ز رشک او بسته چو غنچه تو به تو گل چه کنی به بوستان شاهد گل بدن ببین نافه چین چه می کنی طره مشک بوی او آشفته جا به طره ات کرد مگر که تا شبی حالت خویش مو به مو گوید با تو روبه رو مصحف را گر زبان بود بسمله تا به خاتمه نام علی بگویدت نقطه به نقطه هو به هو