Oysa Yüzüm Güneşe Dönüktü

Güneşin çocuğuydum ben Ve, yıllarca hasret yaşadım güneşe Şarap tadında bir akşamüstü Işıltısı takıldı parmaklarımın ucuna Başımın üstünde uçan, Serseri martının kanadından Peşisıra kovaladım Düşe kalka O nereye Ben oraya Mızrabın tele hasretliğiyle ve ahengiyle o güzelim ezgileriyle Sevda türkülerinin Bazen su gibi berrak Bazen bir denizanası gibi oynak Bir tuttum ,bir süzüldü parmak uçlarımdan Tek tek Söke söke mızrap tırnaklarımı Hiç arkamı dönmemiştim yinede güneşe Güneşin çocuğuydum ben Şimdi bu güneşe sevdalı yüreğim Böylesi daralırken Büyüyen tek şey Sensizliğim ve devamlı döğüştüğüm Benden önde giden gölgem. Oysa benim yüzüm hep güneşe dönüktü.