Yaralar, Yaralar, Yaralar Beni

Bir çocuk küçükten yetim kalırsa Yaralar, yaralar, yaralar beni Bir garip gurbette mahzun olursa Yaralar, yaralar, yaralar beni Bir ozan bir yanık türkü çalınca Ayrılık hasretlik dile gelince Gönül derdi söz konusu olunca Yaralar, yaralar, yaralar beni Fakirin çektiği yokluk belası Ömrünü bitirir dolmaz çilesi Mazluma değdikçe zalim sillesi Yaralar, yaralar, yaralar beni Tilkinin aslana karşı koyması Kalleşliği kahramanlık sayması Kötülerin kendi kendin övmesi Yaralar, yaralar, yaralar beni Hüdai’yim mangaldaki bir közüm Daha bana üflemeye ne lüzum Güvendiğim yere geçmezse sözüm Yaralar, yaralar, yaralar beni