شمارهٔ ۱۸۲

زهی جمال و ملاحت که یار ما دارد هزار عشوه و ناز و کرشمه ها دارد بنور طلعت خوبش چه دل که حیرانست بدام زلف چه جانها که مبتلا دارد جمال بیحد و مهر و وفای بی غایت کمال صورت و معنی جدا جدا دارد مراد عاشق مهجور وصل معشوق است چه وایه که دل و جان بی نوا دارد بغیر یار نداریم ما ز یار طلب اگر جفا کند آن یار و گر وفا دارد بغمزه جان و دل و دین ما بغارت برد ندانمش که دگر دیده بر چه ها دارد ز باده لب لعل حیات بخش حبیب چه شور و مستی و غوغا که جان ما دارد بیا و جان و جهان در قمار عشق بباز که درد عاشق بیدل همین دوا دارد نظر بهر چه کنم حسن تست منظورم ببین که جان اسیری نظر کجا دارد